Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2015

Ζητείται ελπίς επίγεια και επουράνια…

Χρήστου Παπαδημητρίου.
        Κοινωνιολόγου.
            Προέδρου Τ Κ Πύργου-Κόνιτσας.
Ζ η τ ε ί τ α ι   ε λ π ί ς
        επίγεια και επουράνια…
                                      

              Η ιστορία από την άποψη της κοινωνικής προβληματικής και ανθρώπινης περιπέτειας επαναλαμβάνεται, και μάλιστα πολλές φορές γράφεται και περιγράφεται με θαυμαστή ομοιότητα όχι μόνο στα ιστορικά δεδομένα αλλά στις διηγηματικές αφηγήσεις, στις  νουβέλες, καθώς και στα μυθιστορηματικά κείμενα.

…Ύστερα διάβασε άλλα πράγματα: το έλλειμμα του προϋπολογισμού, προαγωγές εκπαιδευτικών, μια απαγωγή, ένα βιασμό, τρεις αυτοκτονίες. Οι δυο, για οικονομικούς λόγους. Δυο νέοι, 30 και 32 χρονών, ο πρώτος άνοιξε το γκάζι, ο δεύτερος χτυπήθηκε με πιστόλι.
Περιγράφεται μια κατάσταση και σκιαγραφείται μια προσωπικότητα με προφητικό τρόπο από τον αείμνηστο Αντώνη Σαμαράκη με αυτήν του σημερινού Έλληνα, και της σημερινής Ελλάδας.
…Κι ο ήρωας εκείνος ήτανε ένας άνθρωπος που δεν είχε ελπίδα… και  ο σημερινός έλληνας είναι ένας άνθρωπος που έχασε την ελπίδα του…
- Δεν υπάρχει πλέον ελπίς!

              Παρόμοια πραγματικότητα βιώνει σήμερα η χώρα μας, και ως άλλος μυθιστορηματικός  ήρωας, εκατομμύρια ανέργων, των οποίων η τραγικότητα της κατάστασης είναι ανεκδιήγητη, όπως και αυτών που βρίσκονται στα πρόθυρα της φτώχειας, της χρεοκοπίας, της κατάθλιψης, και της αυτοχειρίας, κατεδαφίζονται καθημερινά όλο και πιο βαθειά στα τάρταρα της εξαθλίωσης …
Αναζητά σήμερα ο νέος άνεργος το στίγμα της εποχής του, και το μόνο που μπορεί να διακρίνει είναι ο δρόμος της φυγής, το φάντασμα του προγόνου του «γκασταρμπάιτερ» αφού εδώ στον τόπο του το μόνο που μπορεί να οραματίζεται είναι ένα αβέβαιο και ζοφερό μέλλον.
Κι ενώ τα πάντα κατεδαφίζονται στην χώρα μας οφείλουμε να δούμε και να παραδεχτούμε ότι γεννιέται και αναπτύσσεται ένα απύθμενο μίσος, όχι μόνο κατά των υπευθύνων αυτής της λαίλαπας που είναι γνωστοί, αλλά και κατά της δημοκρατίας.
Τίθεται έτσι ευθέως και χωρίς περιστροφές το ερώτημα από ποιας μορφής φασισμού κινδυνεύει περισσότερο και άμεσα η ελληνική κοινωνία; από τις ενέργειες κάποιων φασιστών που έτσι κι αλλιώς είναι καταδικαστέες η από την ενσυνείδητα προβοκατόρικη, και με βεβαιότητα φασιστική διάθεση και ισχυρισμό ότι τα πολιτικά πράγματα απριόρι τα χειρίζονται πολιτικά τζάκια και οικογένειες που γνωρίζουν από υποθέσεις υποβρυχίων και μιζών,